Kışın en sert gününde Aldar Köse, delik deşik bir tonla yola çıkar. Yolda tilki kürküne sarınmış, atının üstünde titreyen bir baya rastlar.

“Sen nasıl üşümezsin bu tonla?” diye sorar bay. Aldar Köse omuz silker: “Bu ton nefes alır. Deliklerinden sıcak girer, soğuk çıkar. Senin kürkün ise havayı hapseder, insanı içeriden dondurur.”

Bay bir süre düşünür, sonra takas teklif eder. Aldar Köse ağır ağır kabul eder — kaybediyormuş gibi yaparak. Bozkırın kurnazı hep aynı şeyi öğretir: akıl, servetten sıcak tutar.